Gevormd – een persoonlijk verhaal
Bewuste keuze
Toen ik ongeveer 12 jaar was, ben ik gevormd. In mijn katholieke jeugd was het toen nog heel normaal dat je het sacrament van het vormsel met de hele klas tegelijk ontving. De katholieke kerk kent geen twee, maar zeven sacramenten; het vormsel is enigszins vergelijkbaar met de belijdenis in de protestantse kerk. Het is een soort hernieuwing van je doopbelofte, maar nu bewust door jouzelf – in plaats van je ouders voor jou. (Het is tegelijk méér dan alleen hernieuwing van je doop, maar dat voert voor nu te ver).
Coördinator inloophuis
Tegenwoordig laten steeds minder mensen zich vormen – net zoals er steeds minder mensen belijdenis doen. Maar wie het wél doen, doen dat veel meer als een bewuste keuze, juist omdat het geen automatisme meer is. Hierdoor winnen deze kerkelijke handelingen misschien wel aan waarde…
Anderzijds gaat het proces van ‘je laten vormen’ natuurlijk je hele leven door, als het goed is. Elke dag word je weer een beetje meer gevormd tot de mens die je bent of wilt zijn, of zoals je bedoeld bent. Zo word je gevormd door je ouders, door hoe zíj in het leven staan en hoe zij dat aan jou hebben doorgegeven. En door je leeftijdsgenoten, vrienden, studie of opleiding, collega’s… iedereen die je in je leven ontmoet. Elke keuze die je maakt, vormt je weer een beetje verder. En je bent nooit áf; er is altijd iets dat nog verder ontwikkeld kan worden.
Zo kan het ook goed zijn wanneer je bewust kansen opzoekt om je te laten vormen, door af en toe uit je comfortzone te stappen en iets te doen dat nieuw voor je is. Bij mij was dat bijvoorbeeld de keuze om te solliciteren als coördinator van een inloophuis, nu ruim 5 jaar geleden.
Ik wist een béétje waar ik aan begon, maar ik had absoluut geen compleet beeld van hoe dit zou uitpakken. Inmiddels kan ik zeggen dat dit werk en vooral de ontmoetingen die ik hierdoor heb met mensen van allerlei slag, me misschien wel meer hebben gevormd dan alles wat ik eerder deed. Ik heb een bredere – en scherpere – blik gekregen. Mijn oordeel is veranderd: vaak milder geworden, soms juist niet. Dat ik dagelijks mensen mag ontmoeten die zo anders zijn dan ik, die doorgaans leven in zo’n andere situatie dan ik en die vaak zoveel minder kansen hebben gekregen dan ik, maakt me nederig en dankbaar voor het werk dat ik hier mag doen. Het verrijkt en vormt me.
Er is natuurlijk nog veel meer te zeggen over dit onderwerp. Maar kom het vooral eens zelf ervaren! Stap eens over de drempel van een inloophuis, als bezoeker of als mogelijke vrijwilliger. Je bent van harte welkom, hoe en wie je ook bent! Kijk eens op www.wijkinloophuizen-zeist.nl
Marian (ook namens Elsbeth, Marianne, Nicolet en Ton)